در محکمه عدل اهورای بزرگ بودم. اهرمن، اهورای بزرگ و خداوند زمان بر اریکه این دادگاه که من متهمش بودم. زمان بر تخت رفیع قضاوت بود و اهورامزد و اهرمن بر تختانی هر کدام در سمتی از زمان نشسته بودند. داریوش بود و کوروش و هیئت محکمه. به محاکمه من آمده بودند جرمم، اه نگویید روسیاه تر از انم که گویم. اهرمن پرخاشگرانه تقاضای قصاصم می کرد ولی اهورامزدا و زمان ارام تر بودند. توان ایستادن نداشتم می خواستم حکم قصاص بر من روا گردد و من در تخت جمشید به دار بیاویزند تا لکه ننگی از این میهن پاک شود. که نتوانستم این طور که باید بگویم ایران من مادر من خون بدکارانت را بر پایت میریزم و دیوار ایران را با ان خونها می ارایم تمام خونهای را به پای اهرمن بزرگ میریزم تا بگویم که، که هستم. من احمدم، احمد ایران خونم، گوشتم، پوستم همه ایران را فریاد میزند من وحشی نیستم من قاتل نیستم من دشمن نیستم مادر من هیچ کدام از اینها نیستم من درد مشتکرم مرا فریاد کن فریادم کن تا برادرانم را خبر کنم نبینم که برادرم غرق خون است، نبینم برادرم جوان پیر است. چشمانم را بگیر که نبینم برادرانم غرق خونند نبینم که برادرانم سر افکنده هستند. اه اهورای من کاش قدرتی به من عطا کنی که بتوانم حیثیت از دست رفته ایران را به این مرز برگردانم. بر فراز دماوند نعره زنم ای اهورای بزرگ منم احمد فرزند مشی و مشیانه ، فرزند کیومرث اولین پادشاه زمین دشمن اهرمن. همه اینها را در ذهنم می پروراندم ناگاه قامت زمان را در بر خود دیدم مرا در اغوش کشید و گفت صبر کن زمان خود مشکلات را حل میکند بر پیشانیم بوسه ای زد و من از خواب پریدم و....

دوستان این دردنامه از من رو بپزیرید دلم خیلی گرفته و یک افتخار دیگر بر ایران بیفزاییم این است عظمت ایران کوروش.

حراج جام طلايي ايران باستان پس از سال‌ها فراموشي