آن روز هم مثل هميشه روانه كارگاه نجاري عمویم شدم .حدود 6 ماه بود كه عمو مسووليت را  به من واگذار كرده بود و خود گاه گداري به آن جا سرمي زد و اوضاع كار وكاسبي را زير نظر داشت .

اصغر زودتر از من رسيده بود و در حلبي آتش روشن كرده بود كه فضا را كاملا گرم كند . هنوز چيزي نگذشته بود كه تكه چوپي آتشين در اثر سوختن از آتش شعله ور جدا شد و پايين افتاد و بلافاصله به خاك اره هاي كف كارگاه  رسيد و  شروع به پيش روي نمود .

فرياد آتش آتش اصغر ، مرا متوجه آتش سوزي كرد و هر دو باتمام قوا به جان آتش افتاديم و با تلاش بسيار آتش را خاموش كرده و هر دوخسته و كوفته گوشه اي نشستيم . اصغر سرش را به خجالت پايين انداخته بود و به من نگاه نمي كرد . در ذهنم قيافه عمو را مجسم مي كردم كه بعد از شنيدن اين جريان چه برخوردي خواهد داشت . درنظر همسر آينده ام مهري ، چه جلوه اي خواهم يافت . به سرعت ازجا بلند شده و به طرف منزل عمو به راه افتادم .

افكار پريشان لحظه اي رهايم نمي كرد تا اينكه خودم را جلوي منزل عمو يافتم .با دستاني لرزان در زدم . با شرم و سرافكندگي داخل شدم . زن عمو كه از ديدن من تعجب كرده بود ، و ازهمه بيشتر ، قيافه سرافكنده و اندوهگين و رنگ پريده من ، او را بهت زده كرده بود . جواب سلامم را داد و پرسيد : چي شده ؟ چه اتفاقي افتاده ؟ نكنه خانواده ... كه من زود و با صدايي آهسته گفتم : نه همه خوب هستيم اتفاقي براي خانواده نيفتاده .

اما ... اما كارگاه .... كه عمو زود حرفم را قطع كرد و پرسيد كارگاه چي شده ؟ و ادامه دادم : همه اش تقصير اصغر بود . عمو كه خسته شده بود ، گفت : اصل موضوع را بگو .

با صداي لرزاني گفتم : چيزي نيست خسارت چنداني وارد نشده يك ... يك آتش سوزي كوچك اتفاق افتاد و ما زود جلويش را گرفتيم و خاموشش كرديم.

عمو نفس عميقي كشيد وگفت : زودتر مي گفتي فكر كردم كه ... در همين موقع در اتاق باز شد و ورود مهري با يك ظرف هندوانه حرف عمو را ناتمام گذاشت . زن عمو با نگاهي به من گفت :هر چه بود به خير گذشت حالا دهاني تازه كن و من كه به علت ترس و وحشت و اضطراب بيش از حد آب دهانم خشك شده بود ، شروع به خوردن هندوانه كردم .

مقداري هندوانه كه خوردم ،ناگهان احساس لرزش شديدي نمودم .بدنم سرد شد و تعادل جسمي خود را از دست دادم .

عمو و زن عمو كه از تغيير حال ناگهاني من ، جاخورده بودند ، دستپاچه شدند و نمي دانستند چه كار بايد بكنند . مهري كه شاهد اين واقعه بود . گويا جز گريه كاري از دستش ساخته نبود .بعد ازمدتي خودم را در بيمارستان يافتم . در آن جا پس از چند ساعت تلاش پزشكان ، لرزش بدنم برطرف شده بود ، و از اين موضوع همه خوشحال بودند . بدين ترتيب مرخص شدم و همگي به خانه برگشتيم . اما چند روز بعد ، احساس كردم دستهايم بي حس هستند . تشخيص پزشك نمي توانست صحت داشته باشد . چرا كه پس ازگذشت چند روز متوجه شدم دستهايم كاملا فلج هستند و مدتي بعد پاهايم نيز فلج شده و از كار افتادند . روزهاي جواني و شاد زندگي ام به دوران سياه پر از رنج و اندوه تبديل شده بود ومن مانند تكه چوبي بي حركت ، كنار خانه ،گوشه نشين شده بودم . ديگر از زندگي نااميد شده و درهاي شادي را براي هميشه به روي خود بسته مي ديدم .

هرروز مرا نزد پزشكی مي بردند تا شايد با معالجات پزشك اندكي بهبود يابم .

اما افسوس ... جز جواب منفي چيزي نمي شنيدم .

ياس ، سايه به سايه مرا تعقيب مي كرد وهر روز به من نزديكتر مي شد .باخود مي گفتم بيچاره پدر ومادرم كه بايد عمري مرا بدين وضع تحمل كنند . شش ماه را به اين شكل سپري كردم . يك  روز همين طور كه مثل هميشه در بستر بودم در به صدا درآمد . خواهرم دررا باز كرد، عمو بود .

  وارد اتاق شد واز احوال من پرسيد واين كه معالجه به كجا رسيده است . در جواب ، آه سردي كشيدم و گفتم:به هرپزشك كه مراجعه كردم فقط جواب منفي شنيدم ، ديگر نمي دانم چه كنم ، به چه كسي مراجعه كنم ؟

  چشمان عمو پر از اشك شد و گفت  : پس ... پس شما براي هميشه فلج خواهيد بود ؟ آهي كشيد ونگاهش را ازچهره ام برداشت و به گلهاي قالي خيره شد و ادامه داد : مهري ... مهري ديگر .... ازدواج ...  حرف عمو را قطع كردم و گفتم عموجان از اين حرفهاي بريده بريده منظورتان چيست ؟ كه عمو بلافاصله گفت : مادر مهري ، ديگر با ازدواج  شما مخالف است و اميدي به بهبودي شما ندارد . بهتر است شما هم از اين ازدواج صرف  نظر كنيد . با اين حرف عمو دلم شكست و تنها شعله كوچك اميد نيز خاموش گرديد .

تنها روزنه اي كه در اين شرايط  ناگوار به آن دل بسته بودم ، از من گرفته شد . ديگر شب و روز برايم تفاوتي نداشت : از همه چيز متنفر بودم دنيا برايم تيره و تار شده بود بعد از ظهر همان روز اصغر با چند تا از دوستان به ديدن من آمدند . 

من موضوع را به آنها گفتم و از سايه حجيم نااميدي كه بردلم جا خوش كرده بود برايشان حرف زدم ، ولي آنها سعي كردند مرا به هر نحوي كه شده دلخوش كنند و نگذارند اميدم را به زندگي به طور كامل از دست بدهم ناگاه ...

گويا كسي مرا صدا مي زد . با خود گفتم : بايد بروم ، بايد بروم !

حالي ديگر به من دست داده بود ، سنگيني پلكها و خواب عميق مرا از دنياي پرهياهو جدا كرد . وقتي به هوش آمدم و چشمانم را گشودم . خودم رادر صحن حرم مطهر يافتم ،  چشمم به گنبد بارگاه حضرتش افتاد .

متوجه شدم كه به سقا خانه تكيه كرده ام . كسي متوجه من نبود  . خود را از ديوار جدا كردم و به  اعضا واندامم نظري انداختم .

باورم نمي شد روي پاهاي خود ايستاده بودم دستم . دستم مثل اول شده بود .

صورتم را برگردانم . نه مثل اين كه گردنم هم ... دلم مي خوست از اعماق وجود فرياد بزنم و با صدايي هرچه بلندتر از آقا تشكر كنم . اكنون من ، شفا يافته اي بودم كه به لطف وتوجهات آقا امام هشتم (علیه السلام) ، سلامتي كامل جسمي خود را به دست آورده بودم .

خودم را به ضريح مطهر رساندم ، مشغول زمزمه كردن شدم و گفتم :

اي آقا و اي مولا جان!  درد هاي ناگفته را مي دانيد واز دلهاي شكسته آگاهيد طبيب اصلي تويي ، حبيب هستي تويي ... با تمام وجودم ممنوم .

برگرفته از بسایت زیر

http://www.m-narjes.org/adabi/matne%20adabi/adabi5.htm